Na początku 1655 roku wojsko litewskie rozpoczęło działania, ale bez większych efektów – działając zimą Radziwiłł podejmował bezskuteczne próby odzyskania Nowego Bychowa również Mohylewa. Wojska koronne 6 stycznia 1655 połączyły się z Tatarami, zaś 29 stycznia stoczyły poniżej Ochmatowem w końcu nierozstrzygniętą bitwę z potężną armią rosyjsko-kozacką Bohdana Chmielnickiego oraz Szeremietewa, bodaj pierwotnie zanosiło się na zwycięstwo wojsk koronnych na miarę Beresteczka. Ostatecznie 2 lutego armii rosyjsko-kozackiej po przekupieniu Tatarów udało się wynieść się z potrzasku. Wszelkie podjęte do tego czasu próby odzyskania terenu także inicjatywy na wskroś wojska litewskie również koronne nie przyniosły skutku. Tam, gdzie Rosjanie umocnili przedtem swą władzę, przystępowali do systematycznej grabieży w miejsce także wsi litewskich. Na podbitych terenach rozpoczęła się zsyłka ludności do wnętrza toń państwa moskiewskiego.
Wiosną imperator Aleksy wznowił działania wojenne na Litwie bez większego oporu powiększając własny wcięcie posiadania. Janusz Radziwiłł z 5000 żołnierzy stanął przy Wilnem, na które szła potężna wojsko kozacka atamana nakaźnego Zołotareńki plus rosyjska kniazia Czerkaskiego.
W tym samym czasie na Ukrainie zamiast przeciwstawiać się z Kozakami również Rosjanami wojska koronne zajęte ówczesny naganianiem jasyru na rzecz Tatarów. Całe obszary Ukrainy zamieniły się wewnątrz pustynię, zniszczono wokół 1000 cerkwi, oraz pośród Dniestrem natomiast Bohem 270 w miejsce zamieniono w środku zgliszcza.
W lipcu Kozacy również Rosjanie dowodzeni na wskroś Buturlina, Potemkina również Chmielnickiego niepotrzebnie oblegali broniony na wskroś wojewodę bracławskiego Piotra Potockiego Kamieniec Podolski. Podczas oblężenia Chmielnicki, pragnąc wyzwolić się od czasu jeszcze cięższej ręki moskiewskiej oraz równolegle nie chcąc zawracać przy władzę króla Polski, rozpoczął ustalenia z posłami króla Szwecji Karola Gustawa.