15 lipca czołowe oddziały Lubomirskiego dotarły do Janowca, tudzież trip poniżej krańcowość lipca zebrała się w środku Horodle. Lubomirski przekazał komenda w środku ręce rotmistrza hetmańskiej chorągwi husarskiej Jerzego Sokolnickiego. Wydał mu rozkaz, aby przeprawił się na wskroś Bug plus ruszył w środku kierunku Łucka, który wyznaczono na ustęp zborny na rzecz całego korpusu. Po dotarciu do Łucka Sokolnicki puder patrzeć kadłub Werteleckiego plus ekranować koncentrację wojsk polskich. W tym czasie sam jeden dama udał się na radę wojenną do Lwowa.
W Wasylkowie przy Kijowem 17 lipca doszło z inicjatywy wodza sił rosyjskich na Ukrainie Szeremietewa do kolejnej rady wojennej. Na radzie jak sąsiadujący obiekt operacyjny wybrano Lwów. Armia rosyjska Szeremietewa podzielona została na trzy korpusy – jeden przy dowództwem naczelnego wodza, inny dowodzony na wskroś kniazia Grzegorza Kozowskiego, zaś trzecia część kadłub – na wskroś Aleksandra Szczerbakowa. Całość sił wspierana na wskroś Kozaków zadnieprzańskich dowodzonych na wskroś Tymofieja Cieciurę zacząć miała na Kotelnię, w czasie kiedy królówka kozacki Jerzy Chmielnicki ze swoją armią prowadzić marszem proszek szlakiem gonczarowskim wzdłuż południowej granicy tak aby nie zgodzić się Tatarów idących na wsparcie Potockiemu. Po pobiciu wojsk tatarskich Chmielnicki pył złączyć się do Szeremietewa oraz wędrować z poprzednio na Lwów. Koncentrację wojsk rosyjskich oraz kozackich osłaniał kilkutysięczny tułów pułkownika Werteleckiego, sprawny na Rusi Czerwonej.
Informacje o ruchach wojsk tatarskich Rosjanie dodatkowo Kozacy uzyskali odkąd pojmanego sługi Wyhowskiego Stefana Boguszewicza, który wracał z Krymu społem z listami od chwili chana. Z listów Szeremietew dowiedział się, że na wsparcie Potockiemu idzie wojsko tatarska dowodzona wskroś nuradyn-sołtana, z kolei bej perekopski Karacz proszek doprowadzić do skutku dywersyjne uderzenie na Zaporoże. W tym czasie główna wojsko tatarska przy wodzą samego chana miała zaskoczyć na Kozaków dońskich. Na radzie w środku Wasilkowie postanowiono wysłać przeciwko Karaczowi dwójka pułki kozackie – czerkaski (dowodzony na wskroś Odyńca) również kaniewski (dowodzony na wskroś Truszenkę), przeciwnie zaś armię nuradyn-sołtana proch przyłapać Jerzy Chmielnicki. Chmielnickiego wspomagał hospodar wołoski Konstanty Szerban mający 12 chorągwi jazdy. Po naradzie Chmielnicki udał się do Korsunia, gdzie zbierała się jego armia. Rosjanie oraz Kozacy nie przeprowadzili rozpoznania sił polskich, skutkiem tego byli całkowicie przekonani, że jedyna siła, z jaką będą mieli do czynienia, to niewielka wojsko koronna Potockiego stojąca krąg Tarnopola. Byli pewni, że Lubomirski jest do tej pory do wnętrza Prusach.
20 lipca dotarła na Ukrainę wieść o klęsce armii rosyjskiej wobec Połonką. Szeremietew spowolnił koncentrację wojsk, jako że do wnętrza zmienionej sytuacji strategicznej czekał na rozkazy cara. Także Chmielnicki nie kontaktował się z Szeremietewem oraz korespondował otwarcie z carem Aleksym. Dodatkowym problemem w środku stosunkach kozacko-rosyjskich ówczesny poważny o rozdział przyszłych łupów. Szeremietew uważał, że wszystkie należą się Rosjanom, tudzież Chmielnicki chciał podziału po połowie. Car Aleksy stanął w środku tej sprawie po stronie Szeremietewa. Fatalnie to wpłynęło na odwaga wojsk kozackich, które bez entuzjazmu przygotowywały się do nadchodzącej kampanii.
Tymczasem na Litwie oblegający Wilno Pac ruszył 31 lipca do szturmu, który został mimo to odparty. Wkrótce po tym niepowodzeniu ponaglany na wskroś króla Pac zostawił poniżej Wilnem piechotę oraz artylerię z rajtarią, tudzież sam jeden z wokół 3000 jazdy ruszył żeby zmieszać się z resztą sił polsko-litewskich. W tym czasie podstoli kolosalny litewski Krzysztof Sapieha od chwili 10 sierpnia oblegał Mohylew, tudzież niebawem dołączył do niego Czarniecki. W połowie sierpnia wojsko oblegająca wybudowała most na wskroś rzekę Dniepr, co znacznie przyspieszyło przerzut wojsk na inny wybrzeże rzeki.