Na Litwie Chowański 23 marca 1660 roku rozpoczął otoczenie Lachowicz. Jan Kazimierz zakończywszy wojnę ze Szwecją 3 maja 1660 roku pokojem oliwskim, postanowił wciąż w środku tym samym roku położyć tamę wojnę polsko-rosyjską uderzeniem na Ukrainę, które miało znajdować się osłaniane na wskroś działania wojsk litewskich wzmocnionych wskroś dywizję Stefana Czarnieckiego, która tylko co zdążyła wrócić z Danii. Do przyśpieszenia działań wojennych uprzednio od momentu kwietnia nawoływał także chan krymski Mehmed IV. W połowie 1660 roku z ważniejszych twierdz w środku rękach Rzeczypospolitej pozostawały Lachowicze (oblegane na wskroś Chowańskiego), Słuck oraz Nieśwież. Wojna zaczęła naciągać rozpędu.
Na początku maja odbyła się na Kremlu wskazówka wojenna której przewodniczył imperator Aleksy. Postanowiono, że nie jest dozwolone dopuścić, tak aby wojska Rzeczypospolitej wtargnęły na obręb Rosji – pod czym zbytnio ziemie rosyjskie uważano przedtem całą Ukrainę. Naczelnym wodzem armii rosyjskiej na Ukrainie został wojewoda kijowski Wasyl Szeremietew. Otrzymał mężczyzna polecenie głębokiego wdarcia się w środku odmęty ziem koronnych, aż przy Lwów, tudzież chociażby Kraków. Celem kampanii było ruch frontu na linię Sanu, tudzież o ile się uda, to na linię Wisły. Zabezpieczyło ażeby to zdobycze rosyjskie na Ukrainie plus Podolu. Szeremietew zamierzał zainicjować operację uprzednio w środku połowie czerwca, nie udało się to aliści z powodu opieszałości zbierania się wojsk zarówno rosyjskich, jako także kozackich.
24 maja rozpoczął się do wnętrza Warszawie sejm, na którym ratyfikowano pokój oliwski również ustalono oddalony program prowadzenia wojny z Rosją. Oczywiście senatorzy koronni domagali się podjęcia ofensywy na Ukrainie, przeciwnie zaś Litwini przedstawiali argumenty zbytnio rozpoczęciem jej na terenach Wielkiego Księstwa. Ustalono do wnętrza końcu, że Jan Kazimierz z głównymi siłami, popierany wskroś dywizję Lubomirskiego rozbije oddziały Chowańskiego także ruszy na Moskwę, zmuszając cara do zawarcia pokoju. Czarniecki puder pójść na Ukrainę, aby zobowiązać siły zbuntowanych Kozaków plus armię Szeremietewa.
Pod naciskiem magnatów koronnych zmieniono decyzję także główne siły ruszyły na Ukrainę, tudzież Czarniecki co do jednego z Litwinami zabrał się zbyt przesunięcie Rosjan z Litwy. W odwodzie pozostały siły Lubomirskiego. W końcu maja wskazówka otrzymała wieść odkąd komisarzy obradujących wewnątrz Mińsku, że na wsparcie Chowańskiemu idą z Rosji posiłki. Rada wojenna zakończyła zebranie 4 czerwca, 5 czerwca rozesłano wici wzywające pospolite ruszenie, i Stefan Czarniecki ruszył do swojej dywizji, aby przedtem 12 czerwca wymieszać się z hetmanem wielkim litewskim Pawłem Sapiehą (z racji swego hetmaństwa oficjalnie naczelnym wodzem połączonych sił był Sapieha).
W tym okresie po nieudanym oblężeniu Bauska od czasu 8 marca oddział żmudzka wobec Pacem spoczywała bezczynnie na leżach w środku granicach Żmudzi. Oddziały jej znajdowały się na północny-wschód od momentu Kowna, naokoło 70 kilometrów odkąd granicy z Kurlandią. Dopiero wokół 20 czerwca oboźny litewski Michał Kazimierz Pac rozpoczął koncentrację swojej dywizji przy Dziewałtowem, pod ręką Wiłkomierza. Czas naglił z powodu wieści o nadchodzących posiłkach na rzecz Chowańskiego, jednakowoż armie polska oraz litewska połączyły się zaledwie 23 czerwca, żeby następnego dnia powstać przy Słonimiem. Michał Kazimierz Pac z kolei w środku dalszym ciągu stał poniżej Wiłkomierzem. Aleksander Hilary Połubiński na czele wydzielonego oddziału liczącego 7 chorągwi starł się przedtem z oddziałami rosyjskimi. Chowański zwinął okrążenie Lachowicz, zostawiając tylko nieco tysięcy piechoty w środku obozie na rzecz blokowania twierdzy, plus ruszył kierunku Słonimia. O wszystkich tych ruchach siły polsko-litewskie ówczesny nadzwyczaj prawidłowo poinformowane.